a scuriss la tua stansia.
Ti it deurmi seren,
sugnand con gòj.
A l’ amprovisa a te sfiora
ël ciàir ëd la lun-a,
at carëssa la facìota,
come ij dij leger
ëd na man pien-a d’ amor
e a fa companìa
ai tò seugn.
Marisa
Visualizzazione post con etichetta marisa. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta marisa. Mostra tutti i post
martedì 21 settembre 2004
A MÈ NOVOD
L’ ombra ’d la neuit
a scuriss la tua stansia.
Ti it deurmi seren,
sugnand con gòj.
A l’ amprovisa a te sfiora
ël ciàir ëd la lun-a,
at carëssa la facìota,
come ij dij leger
ëd na man pien-a d’ amor
e a fa companìa
ai tò seugn.
a scuriss la tua stansia.
Ti it deurmi seren,
sugnand con gòj.
A l’ amprovisa a te sfiora
ël ciàir ëd la lun-a,
at carëssa la facìota,
come ij dij leger
ëd na man pien-a d’ amor
e a fa companìa
ai tò seugn.
mercoledì 8 settembre 2004
RIFLESSION
Quand ch ’a s’ avzin-a
l’ ultima stagion ëd la vita
i soma pien ëd nostalgia
për ël temp passà,
ant ël cheur tanta malinconia
për chi oramai a l’ è dëdlà.
Mi i veuj avej sèmpe
un po’ d’ ardor,
esse na cita fiama
ch’ a brusa d’ amor.
I veuj chërde
che, quand i partirai
për ël mè invern,
an cel i vedrai,
ant la lus dël sol,
spunté la pas,
svanì ògni guèra.
I veuj lassé na cita ërdità:
la speransa,
la gòj
e la pietà.
l’ ultima stagion ëd la vita
i soma pien ëd nostalgia
për ël temp passà,
ant ël cheur tanta malinconia
për chi oramai a l’ è dëdlà.
Mi i veuj avej sèmpe
un po’ d’ ardor,
esse na cita fiama
ch’ a brusa d’ amor.
I veuj chërde
che, quand i partirai
për ël mè invern,
an cel i vedrai,
ant la lus dël sol,
spunté la pas,
svanì ògni guèra.
I veuj lassé na cita ërdità:
la speransa,
la gòj
e la pietà.
Marisa
domenica 22 agosto 2004
A LA PRIMA
Na brancà ’d fiòca
ancora ’nt ël fossà,
’nt la riva, tra pòca
erbëtta, quasi stermà,
un boquette giaun fiorì.
Doe feuje sëcche ant ij rovej.
L’ invern a l’ è finì.
N’ ariëtta tëbbia ant ij cavej.
Oh! Varda…ël fià an manca:
lassù, ansima a la colin-a,
l’ hai vist na nivola bianca,
tanti fiòch ëd cotonin-a.
La ciresa a l’ è desviasse
e là, tra i sòi brass vaporos,
a fan ël nì doe ajasse.
A pronto la ca come spos.
I vardo passé an cel
na nivolëtta
e ant un seugn
im përdo….
ancora ’nt ël fossà,
’nt la riva, tra pòca
erbëtta, quasi stermà,
un boquette giaun fiorì.
Doe feuje sëcche ant ij rovej.
L’ invern a l’ è finì.
N’ ariëtta tëbbia ant ij cavej.
Oh! Varda…ël fià an manca:
lassù, ansima a la colin-a,
l’ hai vist na nivola bianca,
tanti fiòch ëd cotonin-a.
La ciresa a l’ è desviasse
e là, tra i sòi brass vaporos,
a fan ël nì doe ajasse.
A pronto la ca come spos.
I vardo passé an cel
na nivolëtta
e ant un seugn
im përdo….
Marisa
domenica 25 luglio 2004
CAPRISSI ’D MARS
Un dì a pieuv, un dì a fa bel,
s’ a j’è ‘l sol, ant un moment
la colin-a lassù a buta ’l capel.
Un bof ëd vent a pòrta via
la nebiëtta ch’a s’aussa a la matin
ansema a la mia malinconia.
Doe primaverin-e ’n po’ sbiadìe,
ant ël fòss na brancà ’d fiòca
e lì davzin doe violëtte fiorìe.
Tanti ani andaré, a mars, i son nà mi:
macie ’d verd, sbrinc gris ëd nebia ant ij euij,
e col frisson pien ëd vita compagn ëd tuti i dì.
Le nivolëtte an cel am dan malinconia,
ma a basta na bufà d’ aria birichin-a
për deme ’na fërvaja frësca d’ alegrìa.
I vardo ste colin-e: ògni stagion
con ij sò color, scoto la vos ëd la mè tera,
ël cheur a se slarga, na comossion
ògni vòlta pian pian am pìa
e a nass an mi d’ amor na poesìa.
s’ a j’è ‘l sol, ant un moment
la colin-a lassù a buta ’l capel.
Un bof ëd vent a pòrta via
la nebiëtta ch’a s’aussa a la matin
ansema a la mia malinconia.
Doe primaverin-e ’n po’ sbiadìe,
ant ël fòss na brancà ’d fiòca
e lì davzin doe violëtte fiorìe.
Tanti ani andaré, a mars, i son nà mi:
macie ’d verd, sbrinc gris ëd nebia ant ij euij,
e col frisson pien ëd vita compagn ëd tuti i dì.
Le nivolëtte an cel am dan malinconia,
ma a basta na bufà d’ aria birichin-a
për deme ’na fërvaja frësca d’ alegrìa.
I vardo ste colin-e: ògni stagion
con ij sò color, scoto la vos ëd la mè tera,
ël cheur a se slarga, na comossion
ògni vòlta pian pian am pìa
e a nass an mi d’ amor na poesìa.
Marisa
domenica 18 aprile 2004
A SON SEMPE I NÒSTRI BISÓ
Che gòj col prim braj,
col “uè uè..” I l’ hai
na masnà! Che bel piasì
cuné, bailé la neuit e ’l dì.
Ël prim dent, ël so barboj,
adess soma tre, pì nen doi.
Quèich bobó, le vacinassion,
l’ asilo, la scòla, le lession.
A l’ è sèmpe ’l prim,
a ne dà mai ’d sagrin.
Se a-j riva l’ amor, con quàich dësgust,
chiel a l’ é sèmpe ant ël giust.
Quaidun, quand ch’ a son chersù,
a l’ ha ’d crussi da mandé giù:
Se dësvijandse na matin, pòvre masnà,
a stan pà trop bin…beh! Sté a cà!
E da pì grand, che fatiga studié!
Ma sì! Sti liber lasseje ’n po’ sté.
Ël travaj a l’ é ’n gròss sagrin:
un a l’ é lontan, l’ àutr a va pa bin.
Un bel dì as dan na marià.
Adess an doi ’t giro për cà.
S’ a l’ han dabzògn, dàje ’d soldin,
pèrché lor at veulo pròpi tant bin.
Quand ch’ at fan nòna, che gròss piasì!
Lor a continuo a sté ancora con ti.
Arvëdse pension, ciau ferie e ripòs,
a l’ han sèmpe damanca ’d quaicòs.
Quand ant la tomba ’t saras calà,
doe lacrime, ëd tèra quatr palà
e tanti tanti fastidi për lor.
Adess sì ch’ a pròvo dolor!
Pì nen chi a stira, chi a lava ij caussèt,
pì nen chi a cun-a, a deurb ël tirèt
për deje quatr sòld. Oh che sagrin!
Adess a capisso ch’ at voriò tant bin!
col “uè uè..” I l’ hai
na masnà! Che bel piasì
cuné, bailé la neuit e ’l dì.
Ël prim dent, ël so barboj,
adess soma tre, pì nen doi.
Quèich bobó, le vacinassion,
l’ asilo, la scòla, le lession.
A l’ è sèmpe ’l prim,
a ne dà mai ’d sagrin.
Se a-j riva l’ amor, con quàich dësgust,
chiel a l’ é sèmpe ant ël giust.
Quaidun, quand ch’ a son chersù,
a l’ ha ’d crussi da mandé giù:
Se dësvijandse na matin, pòvre masnà,
a stan pà trop bin…beh! Sté a cà!
E da pì grand, che fatiga studié!
Ma sì! Sti liber lasseje ’n po’ sté.
Ël travaj a l’ é ’n gròss sagrin:
un a l’ é lontan, l’ àutr a va pa bin.
Un bel dì as dan na marià.
Adess an doi ’t giro për cà.
S’ a l’ han dabzògn, dàje ’d soldin,
pèrché lor at veulo pròpi tant bin.
Quand ch’ at fan nòna, che gròss piasì!
Lor a continuo a sté ancora con ti.
Arvëdse pension, ciau ferie e ripòs,
a l’ han sèmpe damanca ’d quaicòs.
Quand ant la tomba ’t saras calà,
doe lacrime, ëd tèra quatr palà
e tanti tanti fastidi për lor.
Adess sì ch’ a pròvo dolor!
Pì nen chi a stira, chi a lava ij caussèt,
pì nen chi a cun-a, a deurb ël tirèt
për deje quatr sòld. Oh che sagrin!
Adess a capisso ch’ at voriò tant bin!
Marisa
venerdì 16 aprile 2004
CAN DA TRÌFOLE
N’ orija drita, l’àutra bassa,
la coa come le busche dla ramassa,
piòte e muso color ëd la nita,
l’é nen tant bela la soa vita.
A bàula për gnente, a l’è ’l so mësté
fé da guardian anans e andré.
A l’è ’n can da trifole, ’n bastardin,
ch’ a part bonora ògni matin.
A nufia,a sërca davzin,pì lontan,
e për premi ’na crosta ’d pan.
Se peui an sacòcia ’l sò padron
a mugia ’d trifole ’n bel baron,
arivà a cà…dobia rassion
ëd mnestra pì un tòch ëd pan.
Costa a la ciamo vita da can!
Ah! S’ a podejsso certe masnà
avejne ’n bocon ëd col vansà!
la coa come le busche dla ramassa,
piòte e muso color ëd la nita,
l’é nen tant bela la soa vita.
A bàula për gnente, a l’è ’l so mësté
fé da guardian anans e andré.
A l’è ’n can da trifole, ’n bastardin,
ch’ a part bonora ògni matin.
A nufia,a sërca davzin,pì lontan,
e për premi ’na crosta ’d pan.
Se peui an sacòcia ’l sò padron
a mugia ’d trifole ’n bel baron,
arivà a cà…dobia rassion
ëd mnestra pì un tòch ëd pan.
Costa a la ciamo vita da can!
Ah! S’ a podejsso certe masnà
avejne ’n bocon ëd col vansà!
Marisa
lunedì 12 aprile 2004
ARCORD
An mes ëd la guera i soma tornà
A Neive, da Nòno, a fé je sfolà.
Doi bero, i filavo la lana për maje e causset,
për fesse la seda anlevavo i cochet.
Na bela crava për làit e tomin,
galine e cunij : i tornavo contadin.
Quatr feuje ’d salada, faseuj e povron,
cossot, patate, cinese: tout a l’ era bon!
Noi, ancora masnà, i corivo ant ij prà,
na vesta che mare a l’ avìa ragià,
le sòche ant ij pè, un pom da mangé,
i j’ ero contente già mach ëd sogné.
La festa a mëssa e benedission
e mai dismentié le orassion.
Ant ël poss a j’ era l’ eva piovan-a
E ant la cròta, për almeno na sman-a,
ël pan, pendù ant na lavagna. Marin-a,
la seira, ant l’ erca, con pòca farin-a,
con lievit, eva a prontava l’ alvà
che peuj, l’ indoman, a l’ avrìa ampastà.
Con un tochet, sotil come’ n grissin,
e con un bel pom, a fasìa ’ n cavagnin.
A j’ era na festa për noi farinele,
sëmpre pronte a fé ’d marminele.
Finija la guera, passaje i sagrin,
i soma tornà tuti a cà a Turin.
Adess, se i penso a col vive a la bon-a,
a me piaserìa esse ancor masnaion-a.
A Neive, da Nòno, a fé je sfolà.
Doi bero, i filavo la lana për maje e causset,
për fesse la seda anlevavo i cochet.
Na bela crava për làit e tomin,
galine e cunij : i tornavo contadin.
Quatr feuje ’d salada, faseuj e povron,
cossot, patate, cinese: tout a l’ era bon!
Noi, ancora masnà, i corivo ant ij prà,
na vesta che mare a l’ avìa ragià,
le sòche ant ij pè, un pom da mangé,
i j’ ero contente già mach ëd sogné.
La festa a mëssa e benedission
e mai dismentié le orassion.
Ant ël poss a j’ era l’ eva piovan-a
E ant la cròta, për almeno na sman-a,
ël pan, pendù ant na lavagna. Marin-a,
la seira, ant l’ erca, con pòca farin-a,
con lievit, eva a prontava l’ alvà
che peuj, l’ indoman, a l’ avrìa ampastà.
Con un tochet, sotil come’ n grissin,
e con un bel pom, a fasìa ’ n cavagnin.
A j’ era na festa për noi farinele,
sëmpre pronte a fé ’d marminele.
Finija la guera, passaje i sagrin,
i soma tornà tuti a cà a Turin.
Adess, se i penso a col vive a la bon-a,
a me piaserìa esse ancor masnaion-a.
Marisa
giovedì 22 gennaio 2004
L’ AMOR PI’ GRAND
A j’é ant na caban-a
en Citin con Papà e Mama.
A l’ é nassù sensa na ca,
a l’ ha frèid, pòvra masnà.
La cometa an cel a splend
e a cor tuta la gent
a la vos ch’a L’é nassù,
ch’ a L’è ’l Re, a l’è Gesù!
Chi a porta ’n pòch ëd laìt,
chi ’n camisin apena faìt,
chi ’d fruta, chi n’ agnel,
për ël Cit ch’ a ven dal Cel.
A l’ ha mandaLo Nosgnor
për mostren-e ël so bin.
A vivrà mach për noi,
për déne tut ël so amor.
A finirà an Cros anciodà,
adess a dòrm, pòvra masnà!
en Citin con Papà e Mama.
A l’ é nassù sensa na ca,
a l’ ha frèid, pòvra masnà.
La cometa an cel a splend
e a cor tuta la gent
a la vos ch’a L’é nassù,
ch’ a L’è ’l Re, a l’è Gesù!
Chi a porta ’n pòch ëd laìt,
chi ’n camisin apena faìt,
chi ’d fruta, chi n’ agnel,
për ël Cit ch’ a ven dal Cel.
A l’ ha mandaLo Nosgnor
për mostren-e ël so bin.
A vivrà mach për noi,
për déne tut ël so amor.
A finirà an Cros anciodà,
adess a dòrm, pòvra masnà!
Marisa
martedì 9 dicembre 2003
LA GÒJ ’D LA VITA!! ( A IAGO, bimbo di 11 anni, disabile )
Ant la mia ca a j ’è ’n oslin
ch’ a rabasta j ’ale e a peul nen volé.
Chiel, gajard, a combat për sò destin.
A l’ ha tanti amis e a-j pias canté.
A l’è mè novod che, dì për dì,
sensa malissia, sensa ostentassion,
a tuti noi, normaij, an fa capì
che la vita a mérita un pòch d’ atension.
Invece ’d pensé al so avnì incert,
chiel, ch’ a l’ ha ’n grand cheur,
a së preoccupa ’d chi, ant col desert
d’ amor, a l’ é an guèra e a meuir.
Mi i l’ hai tant amprendù da sta masnà,
e quand la mè veciaja an fa pensé
a le mie tribulassion d’ ancheuj, o passà,
i vardo ’l so soris, ël so ranchëzzé
për ca, i sento i so rasonament
pien ëd sapiensa, pien dë speransa,
ëdcò mi i chërdo ant un cambiament,
përchè ant cost mond tut a peussa mijoré
e chiel, a la fin, da sol, sensa agiut, marcé.
ch’ a rabasta j ’ale e a peul nen volé.
Chiel, gajard, a combat për sò destin.
A l’ ha tanti amis e a-j pias canté.
A l’è mè novod che, dì për dì,
sensa malissia, sensa ostentassion,
a tuti noi, normaij, an fa capì
che la vita a mérita un pòch d’ atension.
Invece ’d pensé al so avnì incert,
chiel, ch’ a l’ ha ’n grand cheur,
a së preoccupa ’d chi, ant col desert
d’ amor, a l’ é an guèra e a meuir.
Mi i l’ hai tant amprendù da sta masnà,
e quand la mè veciaja an fa pensé
a le mie tribulassion d’ ancheuj, o passà,
i vardo ’l so soris, ël so ranchëzzé
për ca, i sento i so rasonament
pien ëd sapiensa, pien dë speransa,
ëdcò mi i chërdo ant un cambiament,
përchè ant cost mond tut a peussa mijoré
e chiel, a la fin, da sol, sensa agiut, marcé.
Marisa
mercoledì 19 novembre 2003
TEMPORAL
Në slussi, quèich stissa, ën tron,
‘d losnà, vent,tut nèir antorn…..
A pieuve a verse, a sie,
a të smìja quasi che ti ‘t nìje.
L’ eva a gloglota ant la canà,
a pica an sël cheur con strachità.
Na ventà pì fòrta, le nivole a passo
e l’arcansiel finalment a lasso.
D’invern la fiòca fin-a fin-a
a cala dossa an sla colin-a.
A bërlusa, come na busca d’argent,
a s’ ëmbarona ant un moment.
Në splendor frèid, come i seugn passà,
come n’amor lontan, ormai dismentià.
‘d losnà, vent,tut nèir antorn…..
A pieuve a verse, a sie,
a të smìja quasi che ti ‘t nìje.
L’ eva a gloglota ant la canà,
a pica an sël cheur con strachità.
Na ventà pì fòrta, le nivole a passo
e l’arcansiel finalment a lasso.
D’invern la fiòca fin-a fin-a
a cala dossa an sla colin-a.
A bërlusa, come na busca d’argent,
a s’ ëmbarona ant un moment.
Në splendor frèid, come i seugn passà,
come n’amor lontan, ormai dismentià.
Maria Luisa Masoni, Marisa
Poesia I° classificata al Premio Nazionale di Roddi nel 2002
venerdì 3 ottobre 2003
LA NIÁ
Na gorgiarossa a l’ ha pensà bin
’d fè nasse an mia cà ij so oslin.
Intrà da na filura dla finestra,
un petross e la sua fumela
a l’ han faìt un bel nì
ant le stansiòt ëd la caldera.
Mentre chila a covava la nià,
chiel a fasìa ël sorveliant
a la gata motobin anteressà.
Peui ij sforniòt a l’ han pià ’ël vol.
Na matin a son volà via
Anche ’el petross e sua gorgiarossa,
sensa ringrassié pë la cortesìa.
Noi i l’ avìo sërcà ’d nene sburdije,
ëd manten-e ’l calor e feje capì
che la micia i la guernavo noi,
e avei-je an cà a l’ era ’n piasì.
Noi i soma pà ’d Francescan,
a parlé con leur i soma nen bon,
parej a l’ è restane’l ricòrd
e, ant ël cheur en pò ’d magon.
’d fè nasse an mia cà ij so oslin.
Intrà da na filura dla finestra,
un petross e la sua fumela
a l’ han faìt un bel nì
ant le stansiòt ëd la caldera.
Mentre chila a covava la nià,
chiel a fasìa ël sorveliant
a la gata motobin anteressà.
Peui ij sforniòt a l’ han pià ’ël vol.
Na matin a son volà via
Anche ’el petross e sua gorgiarossa,
sensa ringrassié pë la cortesìa.
Noi i l’ avìo sërcà ’d nene sburdije,
ëd manten-e ’l calor e feje capì
che la micia i la guernavo noi,
e avei-je an cà a l’ era ’n piasì.
Noi i soma pà ’d Francescan,
a parlé con leur i soma nen bon,
parej a l’ è restane’l ricòrd
e, ant ël cheur en pò ’d magon.
Marisa
venerdì 4 luglio 2003
VOLÉ
Ant ël cel në stron,
n’ arbomb ëd reator,
un lusor d’ ale,
parej ’d na stèila giganta.
Peuj un sorgh
ch’ as dësperd….
Lògn n’ areoplan a vela
a vòla leger, anvërtojà
ant ël ciàir dël sol, silensios
ant l’ infinì dël bleussiel.
La giù, come ’n sògn,
ël Monvis: vela grandiosa
’d na nav anmaginà,
ch’ ant ël mè fantastiché
a continua a navighé
ant la dëstendùa dël cel.
A mi am piaserìa esse lassù,
alvà ant l’ aria,
legera come na piuma,
slansà anvers ël gnente.
I penso a la nostra vita,
dle vòlte impetuosa,
dle vòlte rumorosa,
ch’ a svaniss adasi
come pianà ant ël cel.
Un vòl ëd la ment
e dël cheur.
n’ arbomb ëd reator,
un lusor d’ ale,
parej ’d na stèila giganta.
Peuj un sorgh
ch’ as dësperd….
Lògn n’ areoplan a vela
a vòla leger, anvërtojà
ant ël ciàir dël sol, silensios
ant l’ infinì dël bleussiel.
La giù, come ’n sògn,
ël Monvis: vela grandiosa
’d na nav anmaginà,
ch’ ant ël mè fantastiché
a continua a navighé
ant la dëstendùa dël cel.
A mi am piaserìa esse lassù,
alvà ant l’ aria,
legera come na piuma,
slansà anvers ël gnente.
I penso a la nostra vita,
dle vòlte impetuosa,
dle vòlte rumorosa,
ch’ a svaniss adasi
come pianà ant ël cel.
Un vòl ëd la ment
e dël cheur.
Marisa
venerdì 17 gennaio 2003
SOGNAND LE MIE MONTAGNE
Le mie montagne a j’ero
d’ invern bianche ’d fiòca,
brin-a e giassa.
An sa e an là
a spontavo ed roche
grise, neire, spaventose.
Su, el ciel a smiava
en gran mantel
blue, sensa na nìvola.
Pian pian, i candlot
a se slinguavo.
La neuit, milion de stèile,
el bianc a diventa bleu scur,
el nèir ancora pì nèir.
La primavera e poi l’ istà.
La fioca a fondìa,
restavo i prà fiorì,
quatr cà, en can,
doi gat e lassù…..
lassù le rocaje, i giassè,
e mi che im n’ andàsia
pian pian per i sentè.
I sognavo, mentre l’eva
dii ri, el vent fra le piante
a cantavo na canson….
Mi andasia e ringrassiavo el Signor.
Le mie montagne a j’ero
na fior an mes al prà,
na nivola che a passava,
‘n ‘ucelin ch’a cantava….
Anche na pera che a venia giù,
o na slavin-a, la tormenta,
el sol….a l’era queicos
che a me slargava el cor.
Anche se mi i piorava ed comossion,
mi i j’era contenta d’esse rivà
là dzora, a tochè el cel
e vedde tut pì bel!!!
d’ invern bianche ’d fiòca,
brin-a e giassa.
An sa e an là
a spontavo ed roche
grise, neire, spaventose.
Su, el ciel a smiava
en gran mantel
blue, sensa na nìvola.
Pian pian, i candlot
a se slinguavo.
La neuit, milion de stèile,
el bianc a diventa bleu scur,
el nèir ancora pì nèir.
La primavera e poi l’ istà.
La fioca a fondìa,
restavo i prà fiorì,
quatr cà, en can,
doi gat e lassù…..
lassù le rocaje, i giassè,
e mi che im n’ andàsia
pian pian per i sentè.
I sognavo, mentre l’eva
dii ri, el vent fra le piante
a cantavo na canson….
Mi andasia e ringrassiavo el Signor.
Le mie montagne a j’ero
na fior an mes al prà,
na nivola che a passava,
‘n ‘ucelin ch’a cantava….
Anche na pera che a venia giù,
o na slavin-a, la tormenta,
el sol….a l’era queicos
che a me slargava el cor.
Anche se mi i piorava ed comossion,
mi i j’era contenta d’esse rivà
là dzora, a tochè el cel
e vedde tut pì bel!!!
Marisa
mercoledì 3 aprile 2002
A J’ ERO LE NOSTRE BESTIE
A canto la sivitola e ‘l cuch.
A fan visita ant el gioch
volp e faina.
A cioss la galin-a.
El galet a fa ‘l coragios
dnans ai pipì e a la cioss.
Oche e aniot a quaquaro
e ant la sota a se spataro.
Ant le stabi a grugna el porsel,
lì vzin a ghergoja n’ osel.
A rumia la vaca a la grupia tacà,
e la crava a sauta an sa e an là,
mentre la feja a veul esse lacià.
A cerca la biava en caval gris,
e antant, tut seul, a nitris.
L’ asu a raja: a l’é pront da fré.
Ant l’era, andand anans e andré,
a fa la roa en bel pavon
e a gloglota el biro con disperassion.
Anche en can lagiù a baola
A en gat neir ch’a gnaola.
Son costi tuti i ciadej
Ch’a j’ero al Pais dej mé vej.
A fan visita ant el gioch
volp e faina.
A cioss la galin-a.
El galet a fa ‘l coragios
dnans ai pipì e a la cioss.
Oche e aniot a quaquaro
e ant la sota a se spataro.
Ant le stabi a grugna el porsel,
lì vzin a ghergoja n’ osel.
A rumia la vaca a la grupia tacà,
e la crava a sauta an sa e an là,
mentre la feja a veul esse lacià.
A cerca la biava en caval gris,
e antant, tut seul, a nitris.
L’ asu a raja: a l’é pront da fré.
Ant l’era, andand anans e andré,
a fa la roa en bel pavon
e a gloglota el biro con disperassion.
Anche en can lagiù a baola
A en gat neir ch’a gnaola.
Son costi tuti i ciadej
Ch’a j’ero al Pais dej mé vej.
Marisa
sabato 2 marzo 2002
SOGN
Sugnavo da masnà el Monvis:
lontan, maestos, tut gris.
La seira a j’era tut en feu:
giaun, ross, ant en ciel bleu.
D’invern la fioca ch’a sberlusia,
e mi ancantà ‘dnans a cola poesia.
Tanti senté, roche, giassé
ant la mia vita i l’hai fait passé,
ma lassù son mai andà,
l’è restà ‘l sogn ‘d na masnà.
Le cose che ‘t sogni a resto ant el cor,
anche dop fortune e malor.
Poi, da veja, ‘t continui a sogné,
se d’antorn et continui a vardé.
lontan, maestos, tut gris.
La seira a j’era tut en feu:
giaun, ross, ant en ciel bleu.
D’invern la fioca ch’a sberlusia,
e mi ancantà ‘dnans a cola poesia.
Tanti senté, roche, giassé
ant la mia vita i l’hai fait passé,
ma lassù son mai andà,
l’è restà ‘l sogn ‘d na masnà.
Le cose che ‘t sogni a resto ant el cor,
anche dop fortune e malor.
Poi, da veja, ‘t continui a sogné,
se d’antorn et continui a vardé.
Marisa
venerdì 1 marzo 2002
SGNORET
Na bela cà,
tuta ambiancà,
sarà fenestre e uss
ogni veder ch’ a sluss.
E l’ era polida, nen en papé,
nen na feuja an mes ai pé!
Tut tranquil, mai na discussion.
Le tende bin stirà, fasand atension
Ed lassé na part nen tirà,
per vedde chi a ven e chi a va.
Sempe a fiché el nas,
conosse i toi cas,
e cherde ‘d tene bin stermà
l’on che ai capita a soa cà!
Ti ch’ et ses avsin
et pensi ai to sagrin,
ma coj pì lontan
a san tut l’on ch’a fan.
Quàich vote at ciamo a ti
Come col cas a l’è finì.
Ti ‘t caschi quasi sempe da le nivole,
a t’ en teressa pa, son cose frivole,
son interessi so, ca fasso i so mesté,
ma, per piasì, ch’ at l’aso ‘n poc esté!
tuta ambiancà,
sarà fenestre e uss
ogni veder ch’ a sluss.
E l’ era polida, nen en papé,
nen na feuja an mes ai pé!
Tut tranquil, mai na discussion.
Le tende bin stirà, fasand atension
Ed lassé na part nen tirà,
per vedde chi a ven e chi a va.
Sempe a fiché el nas,
conosse i toi cas,
e cherde ‘d tene bin stermà
l’on che ai capita a soa cà!
Ti ch’ et ses avsin
et pensi ai to sagrin,
ma coj pì lontan
a san tut l’on ch’a fan.
Quàich vote at ciamo a ti
Come col cas a l’è finì.
Ti ‘t caschi quasi sempe da le nivole,
a t’ en teressa pa, son cose frivole,
son interessi so, ca fasso i so mesté,
ma, per piasì, ch’ at l’aso ‘n poc esté!
Marisa
MILANEISA
Venta core la matin:
mes-cce e rissolin,
fondo-tinta, en po’ ‘d rosset,
rimmel, matita e bleuett.
Le unge bin curà,
la vesta bin stirà.
Atension a nen strachesse,
besogna sempe lamentesse,
parlé con enfasi sempe an italian
e fé atension a nen sporchesse le man.
Pecà, a l’ ha pa ‘d masnà,
a viv ant na gran cità,
sednò podria juteme per i travaj ed cà
con crema protetiva e j’onge lacà.
mes-cce e rissolin,
fondo-tinta, en po’ ‘d rosset,
rimmel, matita e bleuett.
Le unge bin curà,
la vesta bin stirà.
Atension a nen strachesse,
besogna sempe lamentesse,
parlé con enfasi sempe an italian
e fé atension a nen sporchesse le man.
Pecà, a l’ ha pa ‘d masnà,
a viv ant na gran cità,
sednò podria juteme per i travaj ed cà
con crema protetiva e j’onge lacà.
Marisa
Iscriviti a:
Post (Atom)
