TEMPORAL

Në slussi, quèich stissa, ën tron,
‘d losnà, vent,tut nèir antorn…..
A pieuve a verse, a sie,
a të smìja quasi che ti ‘t nìje.
L’ eva a gloglota ant la canà,
a pica an sël cheur con strachità.

Na ventà pì fòrta, le nivole a passo
e l’arcansiel finalment a lasso.

D’invern la fiòca fin-a fin-a
a cala dossa an sla colin-a.
A bërlusa, come na busca d’argent,
a s’ ëmbarona ant un moment.

Në splendor frèid, come i seugn passà,
come n’amor lontan, ormai dismentià.

Maria Luisa Masoni, Marisa

Poesia I° classificata al Premio Nazionale di Roddi nel 2002

LA NIÁ

Na gorgiarossa a l’ ha pensà bin
’d fè nasse an mia cà ij so oslin.
Intrà da na filura dla finestra,
un petross e la sua fumela
a l’ han faìt un bel nì
ant le stansiòt ëd la caldera.

Mentre chila a covava la nià,
chiel a fasìa ël sorveliant
a la gata motobin anteressà.

Peui ij sforniòt a l’ han pià ’ël vol.
Na matin a son volà via
Anche ’el petross e sua gorgiarossa,
sensa ringrassié pë la cortesìa.

Noi i l’ avìo sërcà ’d nene sburdije,
ëd manten-e ’l calor e feje capì
che la micia i la guernavo noi,
e avei-je an cà a l’ era ’n piasì.

Noi i soma pà ’d Francescan,
a parlé con leur i soma nen bon,
parej a l’ è restane’l ricòrd
e, ant ël cheur en pò ’d magon.

Marisa

VOLÉ

Ant ël cel në stron,
n’ arbomb ëd reator,
un lusor d’ ale,
parej ’d na stèila giganta.

Peuj un sorgh
ch’ as dësperd….

Lògn n’ areoplan a vela
a vòla leger, anvërtojà
ant ël ciàir dël sol, silensios
ant l’ infinì dël bleussiel.

La giù, come ’n sògn,
ël Monvis: vela grandiosa
’d na nav anmaginà,
ch’ ant ël mè fantastiché
a continua a navighé
ant la dëstendùa dël cel.

A mi am piaserìa esse lassù,
alvà ant l’ aria,
legera come na piuma,
slansà anvers ël gnente.

I penso a la nostra vita,
dle vòlte impetuosa,
dle vòlte rumorosa,
ch’ a svaniss adasi
come pianà ant ël cel.

Un vòl ëd la ment
e dël cheur.

Marisa

SOGNAND LE MIE MONTAGNE

Le mie montagne a j’ero
d’ invern bianche ’d fiòca,
brin-a e giassa.
An sa e an là
a spontavo ed roche
grise, neire, spaventose.
Su, el ciel a smiava
en gran mantel
blue, sensa na nìvola.
Pian pian, i candlot
a se slinguavo.
La neuit, milion de stèile,
el bianc a diventa bleu scur,
el nèir ancora pì nèir.

La primavera e poi l’ istà.
La fioca a fondìa,
restavo i prà fiorì,
quatr cà, en can,
doi gat e lassù…..
lassù le rocaje, i giassè,
e mi che im n’ andàsia
pian pian per i sentè.

I sognavo, mentre l’eva
dii ri, el vent fra le piante
a cantavo na canson….
Mi andasia e ringrassiavo el Signor.

Le mie montagne a j’ero
na fior an mes al prà,
na nivola che a passava,
‘n ‘ucelin ch’a cantava….

Anche na pera che a venia giù,
o na slavin-a, la tormenta,
el sol….a l’era queicos
che a me slargava el cor.

Anche se mi i piorava ed comossion,
mi i j’era contenta d’esse rivà
là dzora, a tochè el cel

e vedde tut pì bel!!!

Marisa

A J’ ERO LE NOSTRE BESTIE

A canto la sivitola e ‘l cuch.
A fan visita ant el gioch
volp e faina.
A cioss la galin-a.
El galet a fa ‘l coragios
dnans ai pipì e a la cioss.
Oche e aniot a quaquaro
e ant la sota a se spataro.
Ant le stabi a grugna el porsel,
lì vzin a ghergoja n’ osel.
A rumia la vaca a la grupia tacà,
e la crava a sauta an sa e an là,
mentre la feja a veul esse lacià.
A cerca la biava en caval gris,
e antant, tut seul, a nitris.
L’ asu a raja: a l’é pront da fré.
Ant l’era, andand anans e andré,
a fa la roa en bel pavon
e a gloglota el biro con disperassion.
Anche en can lagiù a baola
A en gat neir ch’a gnaola.

Son costi tuti i ciadej
Ch’a j’ero al Pais dej mé vej.

Marisa

SOGN

Sugnavo da masnà el Monvis:
lontan, maestos, tut gris.
La seira a j’era tut en feu:
giaun, ross, ant en ciel bleu.
D’invern la fioca ch’a sberlusia,
e mi ancantà ‘dnans a cola poesia.

Tanti senté, roche, giassé
ant la mia vita i l’hai fait passé,
ma lassù son mai andà,
l’è restà ‘l sogn ‘d na masnà.

Le cose che ‘t sogni a resto ant el cor,
anche dop fortune e malor.
Poi, da veja, ‘t continui a sogné,
se d’antorn et continui a vardé.

Marisa

SGNORET

Na bela cà,
tuta ambiancà,
sarà fenestre e uss
ogni veder ch’ a sluss.
E l’ era polida, nen en papé,
nen na feuja an mes ai pé!

Tut tranquil, mai na discussion.
Le tende bin stirà, fasand atension
Ed lassé na part nen tirà,
per vedde chi a ven e chi a va.

Sempe a fiché el nas,
conosse i toi cas,
e cherde ‘d tene bin stermà
l’on che ai capita a soa cà!
Ti ch’ et ses avsin
et pensi ai to sagrin,
ma coj pì lontan
a san tut l’on ch’a fan.

Quàich vote at ciamo a ti
Come col cas a l’è finì.
Ti ‘t caschi quasi sempe da le nivole,
a t’ en teressa pa, son cose frivole,
son interessi so, ca fasso i so mesté,
ma, per piasì, ch’ at l’aso ‘n poc esté!

Marisa